Podstawowe informacje używane w jubilerstwie

Decydując się na zakup biżuterii, podejmujesz również decyzję na temat sporego wydatku finansowego. Nic więc dziwnego, że o swoim przyszłym zakupie chcesz wiedzieć jak najwięcej. W niniejszym poradniku objaśnimy znaczenie liczb i symboli zapisanych obok nazwy złotego pierścionka z brylantem czy szafirowych kolczyków.

Kruszce

Kruszec to nieco przestarzała nazwa odnosząca się do rud minerałów, obecnie przede wszystkim do rud metali szlachetnych, takich jak złoto. Współcześnie kruszce uznaje się także za inwestycję. Kruszce złota, srebra lub innych metali szlachetnych w postaci sztabek, wlewków lub wyspecjalizowanych monet zachowują swoją wartość lepiej niż konwencjonalne waluty i dlatego są traktowane jako forma waluty awaryjnej zarówno przez rządy państw, jak i przez obywateli prywatnych.

Parametry kamieni szlachetnych

Osoby kupujące biżuterię z brylantami albo innymi kamieniami szlachetnymi, spotykają się z oznaczeniami zwanymi z angielskiego 4C (carat, colour, cut i clarity). Dotyczą one przede wszystkim brylantów.

  • Karat (carat) – to najbardziej podstawowy i znany aspekt wartości kamienia szlachetnego. Karat odnosi się do jego masy, według której 1 karat (ct) równa się 0,2 grama. Ciekawe jest pochodzenie słowa karat – wywodzi się ono ze starożytnego Rzymu, gdzie nasiona drzewka karobowego, czyli chleba świętojańskiego służyły jako odważniki nie tylko w jubilerstwie, ze względu na swoją stałą masę 0,2 grama. Karat jest powszechnie uznawaną wartością, chociaż nie należy do układu metrycznego SI. Oczywiście osoba kupująca biżuterię z kamieniami szlachetnymi (szczególnie, jeżeli jest to pierścionek zaręczynowy), poszukiwać będzie jak największego brylantu. Jeden karat diamentu ma obecnie równowartość mniej więcej 34 tysięcy złotych. Na szczęście w sklepach jubilerskich dostępne są także mniejsze kamienie szlachetne.
  • Barwa (colour) – klasy kolorów znajdują się na skali od D do Z, przy czym D jest całkowicie pozbawiony koloru i bardzo wartościowy, a Z ma żółty odcień, co czyni go mniej pożądanym. Brylanty o fantazyjnych kolorach (nie mylić z fantazyjnym szlifem) mają własną skalę kolorów.
  • Szlif (cut) – jest często źle rozumiany jako kształt brylantu. Cięcia są mierzone na podstawie jakości w oparciu o różnicę między najgrubszymi i najcieńszymi punktami na skali. „Doskonałe cięcie” ma miejsce, gdy najcieńsze i najgrubsze części diamentu znajdują się na skali między „cienkim” a „nieco grubym”. Obecnie klasyczny szlif brylantowy opracował w 1919 roku belgijski matematyk Marcel Tolkowski.
  • Czystość (clarity) – gołym okiem nie jest łatwo określić klarowność diamentu. Gdy rzeczoznawca bada diament, musi użyć specjalnych narzędzi, aby zobaczyć skazy i wtrącenia (wady wewnętrzne). Diament oceniany jako „bezbłędny wewnętrznie (IF)” pozbawiony jest wszelkich wad lub wtrąceń, ale takie okazy są bardzo rzadkie i tym samym cenne. Drugi koniec skali to „I1”, co oznacza, że ​​inkluzje można zobaczyć gołym okiem.

Oczywiście ostateczna cena brylantu nie zależy tylko i wyłączenie od jego wielkości. Nakładają się na to te wszystkie cechy w połączeniu. Im diament jest rzadziej spotykany, tym jego cena bardziej poszybuje w górę. Jeżeli planuje się zakup naprawdę luksusowej biżuterii, która ma wielkość 1 karata i więcej, warto zapoznać się z publikowanym co miesiąc Rapaport Diamond Report. To podstawa do wyceny luksusowych kamieni szlachetnych, dlatego informacje tam zawarte uznaje się za najbardziej wiarygodne źródło cen obowiązujących na rynku minerałów.

Warto pamiętać, że diament i brylant nie są synonimami. Diament to najdroższa postać węgla, powstający w głębokich warstwach Ziemi przez miliony lat. Po wydobyciu poddaje się go szlifowaniu i w ten sposób powstaje brylant. Brylant w prostej, klasycznej formie jest obrabiany jako szlif okrągły. Nieco inne metody szlifowania stosuje się, jeżeli kamień szlachetny ma mieć kształt łezki, owalu albo serca.

Złoto

Złoto jest metalem elementarnym. Oznacza to, że czyste złoto składa się wyłącznie z atomów złota. Inne przykłady metali elementarnych obejmują miedź (złożoną wyłącznie z atomów miedzi), żelazo (wykonane tylko z atomów żelaza) i aluminium (wykonane tylko z atomów aluminium). W swojej naturalnej formie złoto ma kolor pomarańczowo-żółty (czasem nazywany żółtym „maślanym”), ma jasny połysk (wysoki połysk), jest bardzo miękkie (łatwo zarysowuje się) i jest bardzo plastyczne (można je łatwo kształtować i rozciągnąć przy pomocy narzędzi).

Kiedy ludzie mówią o „cenie złota” lub „złotej sztabce”, mówią o czystym złocie elementarnym. Czyste złoto jest jednak tak miękkie, że rzadko jest używane do wyrobu biżuterii, ponieważ nie wytrzymuje codziennego użytkowania. Na przykład pierścionek z czystego złota nieustannie traciłby swój kształt, a wszelkim osadzonym w nim kamieniom groziłoby poluzowanie. Większość biżuterii jest raczej wykonana ze „stopu złota”. Stop jest połączeniem dowolnych dwóch metali. Na przykład mosiądz jest stopem miedzi i cynku.

Podobnie stopy złota wytwarza się poprzez stopienie czystego złota i połączenie go z innym metalem (zwykle srebrem, miedzią lub cyną). 99,9% złotej biżuterii na rynku dzisiaj jest zrobiona ze stopu złota pewnego rodzaju.

Ponieważ biżuteria ze złota jest zwykle sprzedawana w postaci stopu, ważne jest, aby wiedzieć, ile zawiera czystego złota. Istnieją dwa popularne systemy oznaczania zawartości złota w biżuterii – system karatowy i system numeryczny.

W Stanach Zjednoczonych i krajach, które eksportują dużo do Stanów Zjednoczonych, stosuje się system karatowy. W nim czyste złoto elementarne jest określane jako złoto 24-karatowe. Nie ma wyższego standardu.

24-karatowe złoto jest złotem w najczystszej postaci, bez dodanego innego metalu (chociaż większość nawet 24ct złota zwykle zawiera w sobie drobne ślady innych metali. Dlatego nawet drobna sztaba złota jest oznaczana 99,999% złota zamiast 100% złota). Stopy złota są reprezentowane w systemie karatowym na podstawie liczby „karatów” złota zawartych w każdym stopie. Na przykład 14-karatowe złoto składa się z 14 części (aka „karatów”) złota i 10 części (aka „karatów”) innych metali (58,3% czystego złota). 10-karatowe złoto składa się z 10 części złota i 14 części innego metalu (41,6% czystego złota). Inne typowe wskazania to:

  • 18ct = 75% czystego złota;
  • 12ct = 50% czystego złota;
  • 9ct = 33% czystego złota.

Poza Stanami Zjednoczonymi (i kilkoma innymi krajami zachodnimi) dominującym systemem oznaczania złota jest system liczbowy, który wskazuje ilość czystego złota jako podstawę części tysiąca. Na przykład, jeśli coś jest z 18-karatowego złota (75% czystego złota), to jest 750 części na 1000 części czystego złota. To ułamek – 750/1000 = 0,75 lub 75%. W systemie znakowania numerycznego używa się pierwszego numeru. Zatem przedmiot, który ma 75% złota (18ct w systemie karatowym), ma po prostu oznaczenie 750. Podobnie, przedmiot, który jest wykonany z 58,5% złota (bardzo blisko 14ct w systemie karatowym), ma oznaczenie 585. Najbardziej pożądany w jubilerstwie jest oczywiście stop 24-karatowy, który uznaje się za czyste złoto (próba 999). Jednak najpopularniejsze są produkty 14-karatowe (próba 585), które mają idealne proporcje i świetnie nadają się do użytku w biżuterii stosowanej na co dzień.

Połączenie złota z innymi stopami metali nadaje mu mniej typowe barwy:

  • złoto białe: ma dodatek niklu lub palladu;
  • złoto różowe: palladu i cynku;
  • złoto czerwone: miedzi;
  • złoto ciemnofioletowe: aluminium;
  • złoto niebieskie: żelaza i metali nieszlachetnych.

Srebro

W przypadku srebra, tak samo jak złota, nie stosuje się go w czystej postaci, ale także jako stop. Dlatego również w tym przypadku określa się jego zawartość w formie znakowania numerycznego. Srebrna biżuteria zazwyczaj występuje w próbie 925, rzadziej w 875 i 830. Metal o próbie niższej niż 830 wykorzystuje się do tworzenia wyrobów takich jak monety czy sztućce.

Rodowanie srebra to działanie zapobiegające jego ciemnieniu i wycieraniu się. Wówczas srebrną biżuterię pokrywa się cieniutką warstwą rodu. Nadaje to mu wygląd przypominający białe złoto. Jest to nie tylko sposób jego zabezpieczenia, ale także dodania mu wartości. Innym sposobem na stworzenie nieco tańszej biżuterii o dobrych właściwościach fizycznych, jest pozłacanie srebra. Jeżeli na srebro nakłada się warstwę o złota o grubości nie większej niż 0,175 mikrometra, jest to pozłacanie. Powyżej 0,5 mikrometra jest to złocenie, a warstwa grubsza nić 2,5 mikrometra oznacza platerowanie.

Moje ulubione produkty

Żadne produkty nie zostały jeszcze dodane do listy ulubionych

favorite_border 0
favorite_border 0